Witte wereld verbindt Zwolle met Dalfsen

Bomenrij langs Hooiweg en besneeuwde akker

Zelden zo’n plotselinge overgang gezien van stad naar platteland als vandaag in Zwolle. Bijna letterlijk van het ene op het andere moment worden bebouwing, drukke wegen en lawaai ingeruild voor een prachtig wit, Hollands landschap.

De hardloopsessie vanuit mijn werk achter het station van Zwolle naar Dalfsen begint met het hier en daar glibberend en glijdend doorkruisen van de stad. Ik verlies al na een paar kilometer de route zelfs uit het oog, en heb door een wegversperring best moeite om weer op het juiste spoor te komen. Gelukkig kan de app op mijn hardloophorloge de route ook uitzoomen, waardoor ik de rode draad redelijk snel letterlijk en figuurlijk kan oppakken. Dat de drukke weg naar Wijthmen daarbij op ongeoorloofde wijze moet worden overgestoken, heb ik op de koop toe genomen.

Aan de overkant van deze weg loop je langs de golfbaan zo een weids en vandaag ook prachtig wit gesneeuwd en bevroren landschap in. Wilgen, slootjes, rietkragen, bruggetjes, een dijk in de verte, veel Hollandser kun je het niet krijgen. Dit loopje is een training, maar zo ervaar ik het niet. Helemaal alleen dribbel ik over de sneeuw langs rietstengels en een sloot. In de verte komt een fietser me tegemoet. ‘Is dit echt de enige weg voor hem om in Zwolle te komen?’, vraag ik me nog af. Als we elkaar hebben bereikt, groet ik hem vriendelijk. Het gebaar blijft onbeantwoord. Misschien is de fietser iets te hard bezig overeind te blijven…

Weer alleen verlaat ik het natuurgebiedje, en via het buurtschap Herfte loop ik door het witte boerenland in een zaagtandpatroon richting de Vecht. Net iets later dan twee scholieren bestijg ik de zuidelijke dijk die mij de weg naar Dalfsen wijst. Ik loop zelf nog geen 12 kilometer per uur, maar de twee fietsers weten maar heel langzaam afstand te nemen. ‘De hebben geen haast’, bedenk ik me, ‘en waarom zouden ze ook? De laatste schooldag van de week zit erop, dus hebben ze alle tijd van de wereld!’

In een bocht van de Vecht gebruik ik de laatste zes procent energie in de rammelende batterij van mijn iPhone om het winterse rivierenlandschap vast te leggen. Op de stuw over de Vecht bij Broekhuizen hoor ik achter me en groep scholieren pret hebben. De geschiedenis herhaalt zich, alleen ben ik deze keer de voorloper. Het duurt bijna een kilometer eer deze groep pubers met plezier en zonder haast mij inhaalt. Ik kan er inwendig om glimlachen.

In Ankum eindigt mijn eigen gevoel van onthaasting. Het is ontegenzeggelijk afgelopen met het platteland, de uitzichten over wit bevroren weilanden, de onverstoorbaar doorstromende rivier, dijkjes en wilgen. Nog een paar kilometer naar Dalfsen, mijn lief en de auto naar huis. Goh, wat is het een raar idee dat deze witte wereld morgen verdwenen zal zijn.

run2function op Instagram

@run2function