Zwartewatersklooster

Fietsen is een heerlijke bezigheid omdat het in een zo constant mogelijke cadans beroeren van het pedalenduo de biologische motor achter deze handelingen in een soort trance brengt. Een tikkeltje overdreven misschien, maar dat het steeds herhalen van bewegingen erg lekker is, zo fijn zelfs dat stil gaan staan op lichamelijke en geestelijke weerstand stuit. Sinds ik voor het eerste de parel van het Staphorsterveld ontdekte, neem ik me voor een korte stop te nemen om er wat foto’s van te schieten, maar tot vandaag was Zwartewatersklooster door mij met nog niet de kleinste hoeveelheid pixels vastgelegd. Gewoon, omdat ik net lekker in het ritme zat en dit absoluut niet wilde onderbreken.

Zwartewatersklooster is best een bijzondere plek eigenlijk. Het ligt middenin een gebied van weidse openheid, sloten die lange slagen maken en schaars verspreide boerderijen, een landschap dat alle vrijheid biedt aan de gedachten van de mensen die zich erin bevinden. De wind heeft er ook vrij spel en maakt daar, helaas voor wielrenners met haast, behoorlijk vaak gebruik van. Zo ook vandaag op een prachtige rit door voornamelijk de gemeente Zwartewaterland, maar daar had ik pas op de terugweg last van.

De geschiedenis van het buurtschap Zwartewatersklooster is ook bijzonder. Die gaat terug tot 1233, toen het klooster Mariënberg werd gesticht, dat in de volksmond al snel Zwartewatersklooster ging heten omdat het dichtbij het Zwartewater lag. Het klooster heeft een periode van grote bloei gekend, en stond aan de wieg van de parochies in Rouveen, Avereest en IJhorst. De reformatie maakt een einde aan de bloei van het klooster. In 1580 worden de laatste bewoners ergens anders ondergebracht. Het klooster wordt daarna afgebroken door inwoners van Hasselt. Het enige dat van dit klooster rest is dus nog de naam.

Zwartewatersklooster is in het weidse slagenlandschap van het Staphorsterveld een soort oase van intimiteit. De sfeer is lastig te vatten, het dorp bestaat uit niet meer dan twee bochten in een smal weggetje waar enkele boerderijen pal tegenaan liggen. Ze liggen zo dicht aan de weg dat je vanzelf langzamer gaat rijden, dat je het zelfs een beetje donkerder ziet worden. Inbeelding? Waarschijnlijk wel, maar dan wel een bedrieglijk echte.

Voor je het weet, ben je er doorheen, maar na een derde bocht volgt een verrassing. Op een verhoging in het landschap, laten we het een Overijsselse terp noemen, ligt een lief kerkhofje dat het sfeerbeeld compleet maakt. Zou je hier geboren kunnen worden, je hele leven slijten met het bewerken van jouw aarde tot vruchtbare grond en er uiteindelijk ook je zielloze lichaam aan diezelfde aarde toevertrouwen? Ik hoop het vurig…

Scroll Up

Pin It on Pinterest