Zweepslag

Mijn rechterkuit was al wekenlang gespannen en twee nachten werden zelfs wreed verstoord door heftige kramp. Minder kilometers maken en geen explosieve trainingen afwerken bleken helaas onvoldoende om een zweepslag te voorkomen.

Nog vier dagen en de leden van de startersgroep maken hun debuut als deelnemer aan een hardloopwedstrijd. Het is te merken: hun stemming is een energieke mix van zenuwen, opwinding en zin in het evenement waar ze vanaf januari zo hard aan gewerkt hebben. De Meppel City Run moet op deze lekkere lenteavond echter nog even wachten. De begeleiders en hun enthousiaste en volhardende pupillen gaan een laatste, lichte training afwerken, afgesloten door een ontspannen samenzijn op het gras van het Wilhelminapark.

De warming-up bestaat uit rustig dribbelen rondom de vijver, afgewisseld met rek- en strekoefeningen. Het plan is om daarna de belangrijkste zaken van dit hele traject in korte trainingsoefeningen langs te laten komen. Houding tijdens het hardlopen, tempo-oefeningen, pasfrequentie, ademhaling, maar ook aandacht voor de omgeving.

Het rondje om de vijver bedraagt exact één kilometer. Na de zijwaartse loopoefeningen blijft er nog een recht stuk van ongeveer honderd meter over. Ik  besluit het opwarmrondje ludiek te eindigen met huppelen. Lachende gezichten in de groep en de trainer zelf geniet ook van de beweging uit oude, onbevangen tijden. Plotseling knalt een gevoel uit de rechterkuit mijn waarneming binnen, alsof iemand er keihard een steen tegenaan heeft gegooid. Twee stappen met enorme pijn verder is de conclusie onvermijdelijk: de hardloper die zich altijd heeft verbaasd dat ie nooit ergens last van had ondanks de vele, vele trainingskilometers, is geveld door een zweepslag.

Ik weet strompelend het grasveldje te bereiken waar we straks gaan ontspannen, ga tegen een boom in het zonnetje zitten en voel ook in rust een flinke pijn in de kuit. Terwijl de rest de training afwerkt, lees ik op mijn mobiel dat er twee tot acht weken staan voor een zweepslag. Ik moet eerlijk gezegd niet denken aan de maximale duur. De 60 van Texel moest ik al laten schieten vanwege de rug, de Meppel City Run is bij deze ook voorbij nog vóór het startschot en als het tegenzit loop ik dus ook geen Kolonieloop en de Halve van Zwolle. Dit is tot nu toe niet echt mijn seizoen…

Drie dagen later weet ik me nog steeds zichtbaar geblesseerd voort te bewegen, maar het lijkt al iets op wandelen. Zwemmen blijkt die dag totaal geen probleem. Als vanouds werk ik de baantjes af. De kuit geeft geen kik. Wat is het heerlijk om te kunnen sporten zonder bang te hoeven zijn op pijn of verergering van de blessure. Een dag later is een tochtje op de racefiets minder ontspannen. Het vooral niet aanspannen van het rechterbeen blijkt juist heel veel spanning op te leveren. De kuit geeft 25 kilometer lang geen kik, maar echt fijn is dit ritje niet. Twee dagen later levert een bezoek aan de sportschool een vergelijkbare ervaring op. Het is niet echt ontspannen allemaal.

Weer twee dagen daarna durf ik het aan om de hardloopschoenen aan te trekken en een rondje te wandelen en dribbelen. Er volgt geen reactie uit de kuit. Hierdoor gesterkt volgen de dagen daarna nog twee van deze rondjes, waar de kuit zich beide keren wel even kort laat voelen. Ik word er behoorlijk onzeker van, ook al weet ik dat je aan opbouwen van je training mag denken als je na een zweepslag pijnloos kunt wandelen. Wat moet ik doen? Belasting langzaam maar zeker opvoeren, of toch maar wat langer rust nemen? Ik neig ondanks de angst voor een nieuwe zweepslag naar de eerste optie.

Scroll Up

Pin It on Pinterest